Lizbon'da Beş Gece

Lizbon'un havası tuz, sıcak taş duvar ve açan yasemin kokularıyla ağırlaşmış. Işık, pastel renkli cephelerin üzerinden altın sarısı akıyor, sanki biri günü eski bir polaroid fotoğrafına basmış gibi. Sokaklar yumuşak bir ritimle yükseliyor ve alçalıyor, sanki şehrin kendisi nefes alıyor – yavaşça, neredeyse uykulu ama yüzeyin altında saklanmak isteyen bir kalp atışıyla. Eski bir tramvay gıcırdayarak tepelere tırmanıyor, sanki zamana karşı direniyormuş gibi. Arka planda bir sokak müzisyeni yıpranmış bir gitarda melankolik bir fado parçası çalıyor. Melodi sanki başka bir hayattan geliyormuş gibi. Yalnız oturuyorsun. Masaların çok küçük, sandalyelerin çok dar olduğu bir kafe, ama her şeyin bir çekiciliği var. Garson sana bir kadeh Vinho Verde getiriyor, bir şeye ihtiyacın olup olmadığını sormadan. Bavulun hâlâ yanında açılmamış duruyor, sanki daha yeni varmışsın gibi – içten ve dıştan. Not defterinde geçen salıdan kalma unutulmuş bir alışveriş listesi var. Yanında yarı dışarı kaymış bir fotoğraf. Kenarı yırtık, sanki cüzdandan sık sık çıkarılmış gibi. Etrafındaki sesler bir uğultu gibi. Portekizce, İngilizce, İspanyolca, bir parça Fransızca. Biri gülüyor. Biri telefonla tartışıyor. Biri bir kitaptan yüksek sesle okuyor. Ve işte o an var – varış ile karar arasındaki o minik, asılı duran an. Ne yapmak istersin, Thomas?