Kar Fırtınası

Rüzgar çamların arasından hafifçe ıslık çalarken, Seb'le birlikte dar patikada adım adım ilerliyorsun. Botlarınız donmuş zeminde gıcırdıyor ve nefesiniz berrak dağ havasında küçük beyaz bulutlar oluşturuyor. Ceketini daha sıkı sarıyorsun, soğuğun yavaşça kollarından içeri süzüldüğünü hissediyorsun. Yanında Seb sessizce yürümeye devam ediyor, alnı hafifçe çatık – endişeden değil, daha çok konsantrasyondan. Sonra birden görüyorsun. Karla kaplı kayaların arasında beliriyor: küçük bir kulübe, beyaz uçsuz bucaksızlıkta karanlık bir noktadan pek fazla bir şey değil ama açıkça görülebiliyor. "Şurada!" diye bağırıyorsun ve parmağınla geceyi geçireceğiniz kulübeyi gösteriyorsun. Seb bakışlarını takip ediyor ve rahatlamış bir şekilde başını sallıyor. Tam o anda kar yağmaya başlıyor. Önce çekingen, sonra daha yoğun – yumuşak kar taneleri havada dans ediyor, beren, omuzların, eldivenlerinin üzerine usulca konuyor. Etrafındaki dünya daha sessiz, daha boğuk hale geliyor, sanki karın kendisi sesleri yutmuş. Kulübeye ulaşıyorsunuz. Dışarıda kar giderek daha şiddetli yağıyor ama bugün daha fazla yol almak mümkün değil. Önce bir şeyler yiyelim mi?