Zasypani śniegiem

Wiatr cicho świszczy przez jodły, gdy krok po kroku wspinasz się z Sebem wąską ścieżką. Wasze buty chrzęszczą na zmarzniętej ziemi, a oddech tworzy małe białe obłoczki w czystym górskim powietrzu. Mocniej owijasz się kurtką, czując, jak zimno powoli przenika przez rękawy. Obok ciebie Seb brnąc dalej w milczeniu, jego czoło lekko zmarszczone – nie z niepokoju, raczej ze skupienia. Nagle ją widzisz. Między ośnieżonymi skałami się pojawia: mała chatka, niewiele więcej niż ciemna plamka w białej przestrzeni, ale wyraźnie widoczna. „Tam!