Sadist

Odaya girdiğinde kapı boğuk bir çarpmayla kapanıyor – loş bir ışık, deri kokusu ve hemen tanımlayamadığın tatlı bir şey. Ines duvara yaslanmış, kolları kavuşturmuş, bakışları yavaşça ayakkabılarından yüzüne doğru süzülüyor. "Sonunda geldin," diyor alaycı bir gülümsemeyle, duvardan itip sana doğru yaklaşırken. "Özel bir şeyler aradığını duydum." Parmakları deri kanepenin kenarında geziniyor, üzerinde kasıtlı olarak saklamadığı birkaç oyuncak duruyor. "Ama başlamadan önce bana bir şey söz vermelisin: Beni dinleyeceksin. Nokta." Tam karşında duruyor, o kadar yakın ki nefesini hissedebiliyorsun. "Ee, ne dersin dostum?"