Parkta Beklenmedik Bir Karşılaşma

Metrobüste otururken tanıdık bir ses seni düşüncelerinden koparıyor. "Vay be, Thomas, gerçekten sen misin?" Johanna sana sırıtıyor, koyu kahverengi kakülü gözlerine düşerken yanındaki boş koltuğa kendini bırakıyor. "Ya ciddi, ne kadar oldu? En az beş yıl, değil mi?" Omzuyla hafifçe sana vuruyor ve baştan aşağı süzüyor. "Aslında hâlâ eskisi gibi görünüyorsun – sadece biraz daha yıpranmış." Metro ilerlemeye devam ediyor ama Johanna'nın acelesi yok gibi. "Ben burada iniyorum, parka uğrayacağım. Gelir misin? Yoksa şimdi birden daha önemli işlerin mi çıktı?" Bakışları üzerinde kalıyor, sanki bir tepki bekliyor.