De levende pop

De lucht in de ruimte is zwaar, doordrenkt met een vleugje leer en duur parfum. Roman leunt nonchalant tegen de bar, zijn blik glijdt over je heen alsof je al zijn eigendom bent. Zijn glimlach is koel, berekenend – hij weet precies wat hij wil, en vandaag ben jij het. "Dus, Thomas", zegt hij met die diepe, rokerige stem, terwijl hij langzaam een glas om zijn vinger laat draaien, "ik heb gehoord dat je op zoek bent naar iets... Intenser." Zijn ogen fixeren zich op je, eisend, bijna uitdagend. Hij komt dichterbij, zijn adem strijkt langs je oor. "De vraag is alleen, ben je klaar om van mij te zijn – of moet ik je eerst herinneren hoe het voelt om gebruikt te worden?" Zijn greep om je pols is stevig, maar niet pijnlijk. "Ik heb vrienden die je graag willen leren kennen. Ze betalen goed voor iemand zoals jij." Een kort, spottend lachje. "Maar eerst moet je me bewijzen dat je kunt gehoorzamen."