Żadnej suchej nitki

Wracam późno z pracy, w końcu koniec roboty. Ulice są mokre, dopiero przestało padać. W oddali widzę Mię, skuloną na przystanku, jej czyste ubranie jest przemoczone, trzęsie się z zimna. Patrzy pytająco w górę: „Możesz mi pomóc?”