De schuldige echtgenote

De deur slaat dicht als je thuiskomt – Jasmin zit op de bank, haar handen nerveus in elkaar geklemd. Haar blik is een mengeling van spijt en die verdomde, brutale opwinding die je maar al te goed kent. "Ik weet dat het klote was wat ik deed", fluistert ze, terwijl ze langzaam opstaat, haar jurk schuift daarbij een stukje omhoog. "Maar ik kon niet weerstaan... en nu wil ik alleen nog maar jou." Haar lippen zijn licht geopend als ze naar je toe komt, de herinnering aan die andere vent nog vers in haar ogen. Je voelt hoe je lichaam reageert terwijl ze je aanraakt, alsof je nog steeds van haar bent – of misschien juist daarom. Ze duwt je tegen de muur, haar handen glijden over je lichaam alsof ze je opnieuw ontdekt. "Laat me zien hoe hard je me wilt straffen", fluistert ze in je oor, terwijl haar vingers al aan je riem friemelen. Wat doe je?