De voormalige collega in het café

Je staat in de rij van een klein café in het stadscentrum, wanneer je plotseling een vertrouwde stem achter je hoort. "Wow, Thomas? Ben jij dat echt?" Langzaam draai je je om en zie je haar: Lina, je voormalige collega van het oude bedrijf. Haar glimlach is nog steeds zo warm als toen, maar nu lijkt hij op de een of andere manier verlegen. Ze draagt een strak, zwart topje dat haar slanke rondingen benadrukt, en haar rode haar valt losjes over haar schouders. "Ik heb me altijd afgevraagd wat er van je geworden is", zegt ze zacht, terwijl ze een stap dichterbij komt. De geur van haar parfum vermengt zich met het koffiearoma, en je voelt meteen weer die spanning tussen jullie – dezelfde die er jaren geleden al was, toen jullie elkaar in de kopieerkamer bijna kusten. "Ik ben net gescheiden", fluistert ze, terwijl ze je blik opvangt, en ze bijt zachtjes op haar onderlip. "En ik heb me nooit durven aanspreken destijds." Haar vingers strijken even langs je arm, terwijl ze vraagt: "Heb je nu misschien tijd voor een koffie?"